Do władz Słupska wystąpili spadkobiercy właściciela nieruchomości o przedłużenie prawa użytkowania wieczystego działki położonej na tym terenie. Sprawa znalazła się w Sądzie Okręgowym w Słupsku, gdyż notariusz odmówił sporządzenia aktu notarialnego. Powodem był fakt, iż właściciel nieruchomości oświadczenie w tym przedmiocie i wniosek o zawarcie umowy przedłużenia prawa użytkowania wieczystego w formie aktu notarialnego u notariusza złożył po upływie terminu ustalonego w umowie. Notariusz powoływał się przy tym na art.236 par.2 kc, który stanowi, iż  w ciągu ostatnich pięciu lat przed upływem zastrzeżonego w umowie terminu wieczysty użytkownik może żądać jego przedłużenia na dalszy okres od czterdziestu do dziewięćdziesięciu dziewięciu lat; jednakże wieczysty użytkownik może wcześniej wystąpić z takim żądaniem, jeżeli okres amortyzacji zamierzonych na użytkowanym gruncie nakładów jest znacznie dłuższy aniżeli czas, który pozostaje do upływu zastrzeżonego w umowie terminu. Sąd powziął wątpliwość i zadał Sądowi Najwyższemu pytanie:

Czy użytkowanie wieczyste nieruchomości wygasa, z upływem okresu ustalonego w umowie (art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Dz.U. 2010.102.651 j.t. z późn. zm.), w sytuacji gdy wieczysty użytkownik lub jego spadkobiercy zażądali jego przedłużenia na dalszy okres, w terminie o którym mowa w treści art. 236 § 2 k.c., lecz właściciel złożył wniosek do notariusza po terminie?

Sąd Najwyższy podjął 16 lutego uchwałę: zawarcie umowy o przedłużenie użytkowania wieczystego na żądanie zgłoszone w terminie określonym  w art.236 par.2 kc może nastąpić także po upływie okresu na jaki prawo to zostało ustanowione.

Sygnatura akt III CZP 94/11