Strona główna » Wiadomości » Omówienia orzeczeń » Strasburg: 3-dniowe ograniczenie dostępu do obrońcy nie naruszyło rzetelności całego procesu

Strasburg: 3-dniowe ograniczenie dostępu do obrońcy nie naruszyło rzetelności całego procesu

19.05.17

Europejski Trybunał Praw Człowieka wyrokiem Wielkiej Izby uznał, iż ograniczenie prawa zatrzymanego podejrzanego do kontaktu z obrońcą przez pierwsze 3 dni aresztowania nie stanowiło ostatecznie naruszenia prawa do rzetelnego procesu i prawa do obrony.

articleImage: Strasburg: 3-dniowe ograniczenie dostępu do obrońcy nie naruszyło rzetelności całego procesu fot. Thinkstock

Skargę do Trybunału wniósł obywatel Bułgarii skazany na karę dożywotniego pozbawienia wolności za napad rabunkowy i dwa zabójstwa. Skarżący został zatrzymany w październiku 1999 r., a następnie tymczasowo aresztowany. Przez pierwsze trzy dni pozbawienia wolności skarżący bezskutecznie żądał kontaktu z obrońcą. W czerwcu 2001 r. sąd wydał wyrok skazujący, z nakazem osadzenia skarżącego w warunkach przewidzianych dla więźniów szczególnie niebezpiecznych. Przed Trybunałem skarżący zarzucił, iż brak dostępu do obrońcy przez trzy pierwsze dni po zatrzymaniu stanowił naruszenie jego prawa do rzetelnego procesu i prawa do obrony, chronionych, odpowiednio, w art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 3 lit. c) Konwencji o prawach człowieka. Skarżący zarzucił także, iż był osadzony w warunkach naruszających zakaz nieludzkiego i poniżającego traktowania z art. 3 Konwencji.

Trybunał uznał zarzuty skarżącego jedynie w odniesieniu do art. 3 Konwencji, to jest upokarzających i nieludzkich warunków osadzenia w zakładzie karnym, gdzie skarżący przebywa. Trybunał odrzucił zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia jego praw procesowych związanych z rzetelnym procesem i prawem do obrony.

Trybunał uznał oczywiście prawo skarżącego do niezwłocznej pomocy prawnej, wskazał jednak, że oceny rzetelności postępowania należy dokonywać w jego całokształcie. Skarżący w czasie procesu przed sądami krajowymi ani razu nie zarzucił, iż nie miał dostępu do adwokata przez pierwsze trzy dni swego aresztowania. Co więcej, nic nie wskazuje na to, by skarżący w tym czasie został formalnie lub nieformalnie przesłuchany przez organy śledcze. W tym czasie nie pozyskano również żadnych dowodów przeciwko skarżącemu, które znalazłyby się następnie w aktach sprawy i zostały przeprowadzone przed sądem. Skarżący nie brał udziału w żadnych czynnościach postępowania, takich jako okazanie, rozpoznanie czy pobranie materiału biologicznego do badań. W rzeczy samej, prawo bułgarskie nakazywało wyłączenie wszelkich dowodów uzyskanych z naruszeniem postanowień krajowego kodeksu postępowania karnego, wyraźnie nakazującego obecność obrońcy w przypadku przesłuchań osoby, której grozi kara dożywotniego pozbawienia wolności. Nic zatem nie wskazuje, by brak obrońcy przez trzy pierwsze dni aresztowania miał jakiekolwiek negatywne konsekwencje dla sytuacji procesowej skarżącego, a z całą pewnością nie oznaczał naruszenia jego prawa do zachowania milczenia i niedostarczania dowodów na własną niekorzyść.

Dalej, skarżący aktywnie uczestniczył we wszystkich etapach postępowania karnego przeciwko niemu, zwłaszcza przedstawiając dowody na swoją korzyść i kwestionując dowody przedstawiane przez oskarżenie. Jego skazanie opierało się nie tylko na jego wyjaśnieniach, lecz również na wielu innych dowodach: zeznaniach licznych świadków, opinii balistycznej, opiniach biegłych lekarzy i lekarzy psychiatrów, dowodach rzeczowych i dowodach z dokumentów. W czasie procesu skarżący był reprezentowany przez obrońcę ze swojego wyboru, a wszelkie wyjaśnienia skarżącego w postępowaniu były składane w obecności tego obrońcy. Sprawa została zbadana przez sądy krajowe trzech różnych instancji, z zachowaniem należytych gwarancji procesowych dla oskarżonego, a rozstrzygnięciom każdego z sądów towarzyszyły obszerne i wyczerpujące uzasadnienia. Wobec takich ustaleń Trybunał stwierdził, iż proces skarżącego w jego całokształcie nie może zostać uznany za nierzetelny. Tym samym nie miało miejsca naruszenie art. 6 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3 lit. c) Konwencji.

Simeonovi przeciwko Bułgarii - wyrok Wielkiej Izby ETPC z dnia 12 maja 2017 r., skarga nr 21980/04.

 

 

Zobacz wszystkie materiały pochodzące z: Redakcja Publikacji Elektronicznych WK
Skomentowano 0 razy
Średnia ocena artykułu (oddanych głosów: 0)

 
ZOBACZ TAKŻE

Zapisz się na newsletter
Polecamy w oficjalnej księgarni
Wolters Kluwer Profinfo.pl

zaastepstwo.pl
NAJCZĘŚCIEJ CZYTANE